Halló kalló bimbó !

Jæja börnin góð, held að þetta sé síðasta bloggfærslan mín þar sem að þessari lífsreynslu minni í ókunnu landi fer senn að ljúka.
Það liggur við að mér finnist eins og ég hafi verið að skrifa fyrstu bloggfærsluna mína héðan í gær. Þessi dvöl var semsagt frekar fljót að líða svona eftir á að hyggja, ég segi eftir á að hyggja því að stundum, þegar lengra var í heimferð og söknuðurinn var sem mestur fannst mér eins og tíminn stæði í stað.
Ég er bara mjög ánægð með að hafa komið hingað og fengið að upplifa allt sem ég hef fengið að upplifa síðasta 4 ½ mánuðinn.
Þó verð ég að viðurkenna að Jonesboro er vafalaust einn af mest óspennandi stöðum sem ég hef komið til í mínu lífi. Þetta er samt staður sem ég hefði aldrei fengið að heimsækja og kynnast ef að ekki væri fyrir skiptinámið því að ég efast stórlega um að einhverjum (og þá sérstaklega einhverjum frá íslandi) detti í hug að koma hingað í sumarfríinu sínu.
Ég er búin að læra margt og mikið meðan á dvöl minni hérna stóð og leggja mikið inn í reynslubankann sem mun án efa nýtast mér að einhverju leyti í framtíðinni.
Það sem stendur klárlega upp úr eru öll ferðalögin sem ég fór í og allt fólkið sem ég er búin að fá að kynnast og þá sérstaklega sambýlisfólkið mitt góða frá Íslandi, eignaðist tvær góðar vinkonur og einn góðan vin meðan ég var hérna og það er alls ekki slæmt. 

Á morgun förum við svo til Memphis og á hinn daginn til New York og verðum þar þangað til á sunnudagskvöldið þegar við fljúgum heim til Íslands. Ég er búin að pakka niður og það lítur út fyrir að ég muni þurfa að burðast með 4 töskur, veit ekki hvernig ég fór að því að sanka að mér svona miklu meðan ég var hérna en ég held að þetta þýði bara að lítið sem ekkert verður verslað í New York, sem er ekkert nema gott mál og þá sérstaklega fyrir Mastercard kortið mitt sem er búið að þurfa að þola mikla misnotkun síðustu mánuði. 

Held að ég þurfi varla að taka fram hversu mikið ég hlakka til að koma heim. Hlakka til að hitta alla sem mér þykir vænt um, hlakka til að eyða jólunum með fjölskyldunni minni og hlakka til að flytja aftur á Bifröst. Er búin að fá úthlutaða íbúðina sem mig langaði mest í og er ekki aðeins að fara að búa þar með bestu, fallegustu og yndislegustu stelpu í heimi heldur líka með manninum sem ég elska og dýrka og dái svo að þetta verður BARA gaman. 

Sjáumst eftir nokkra daga

 

Vissuð þið að McDonald's í Bandaríkjunum auglýsir gjafabréfin sín sem tilvalda jólagjöf handa ástvinum ?

Ef það er ekki húsbílahyskislegt þá veit ég ekki hvað er

Sælt veri fólkið

Já, það er rétt Telma mín, ég er komin aftur frá Kaliforníu.
Ferðin var bara hin yndislegasta í alla staði, mikil afslöppun í gangi.
Það var um 20°C hiti meðan við vorum þarna og því hægt að liggja “smá” stund á hverjum degi við sundlaugarbakkann í sólbaði, bara gott.   
Einum deginum eyddum við reyndar í að túristast aðeins, fórum í skoðunarferð um San Diego þar sem maður er keyrður á milli áhugaverðra staða í strætó á meðan bílstjórinn segir manni frá og svo má maður hoppa af honum og upp í hann aftur seinna ef maður vill skoða eitthvað nánar.
(Og hvað sagði ég svo oft “maður” í þessari málsgrein ?)
Við hoppuðum út og eyddum þó nokkrum tíma á eyjunni Coronado. Mjög fallegur staður, en þið getið ímyndað ykkur hversu fallegur staður þarf að vera til þess að fasteignaverðið sé að meðaltali ein milljón dollara og við erum ekki að tala um nein glæsihýsi heldur er þetta bara verðið á landareigninni í rauninni.
Víst að ég er byrjuð að tala um fasteignir þá sagði fararstjórinn okkur líka að það væru engin tvö hús á eyjunni eins, sem er frekar sérstakt held ég.
Annað sem við gerðum í ferðinni var semsagt að rölta um, fara í búðir, mæta í ræktina, liggja í heita pottinum og borða góðan mat.
Og víst að ég minntist á mat þá get ég sagt ykkur að matarmenningin í Kaliforníu er mjög ólík matarmenningunni í Suðurríkjum Bandaríkjanna. Hérna eru skyndibitastaðir á hverju horni og varla að matvara kallist matur nema að hún sé djúpsteikt en meðan ég var í Kaliforníu man ég í alvörunni ekki eftir að hafa séð McDonald’s stað. Miklu meira um veitingastaði sem selja ferskan og óunninn mat og svo matvöruverslanir sem selja lífrænt ræktað og allskyns heilsufæði. Og vaxtarlag fólksins á þessum stöðum er líka algerlega í samræmi við matarmenninguna. Í Jonesboro er örugglega svona 1 af hverjum 3 manneskjum ógeðslega viðbjóðslega feit (OK, kannski aðeins að ýkja) en ég man ekki eftir að hafa séð spikfeita manneskju í Kaliforníu. Kannski halda þær sig bara innandyra þar, hver veit.
Ég held að mér líki best við Kaliforníu af öllum fylkjunum sem ég hef heimsótt í Bandaríkjunum, ætla að fara aftur í heimsókn þangað einhvern tímann, Langar til að koma til San Francisco.   

En nú að öðru. Á laugardaginn er ég að fara á fyrsta og væntanlega síðasta NBA leikinn minn. Mágur hennar Aldísar var svo mikill snillingur að redda okkur miðum á leik Memphis Grizzlies og Miami Heat sem haldinn verður í FedEx Forum í Memphis.
Þetta verður að ég held fyrsti körfuboltaleikurinn sem ég verð vitni að í mínu lífi og ekki er hann af lakara tagi. Hlakka meira að segja svolítið til og nei ég hlakka ekki til útaf brennandi íþróttaáhuga mínum heldur bara útaf því þetta er ný reynsla og ég mun örugglega fylgjast meira með mannlífinu á leiknum heldur en leiknum sjálfum. 

Núna er síðasta vikan mín í skólanum fyrir próf og alla þessa viku í World Civilizations faginu mínu er mjög spes prógram í gangi hjá okkur.
Nokkurskonar leikur í rauninni sem heitir Dangerous Parallel. Í þessum leik er búinn til svona gerviheimur, bekknum var semsagt skipt niður í 6 lönd sem öll eru misstór, misrík, með misgóðan her o.s.frv. og fær hver manneskja hlutverk í leiknum, til dæmis er ég utanríkisráðherra Transaníu. Markmiðið er svo að koma í veg fyrir að þriðja heimstyrjöldin brjótist út með því að semja við hin löndin, mynda bandalög o.s.frv. Það er kannski erfitt að mála nákvæma mynd af þessu fyrir ykkur en þetta er mjög áhugavert finnst mér og skemmtileg aðferð við kennslu.

Man ekki eftir fleiru til að segja ykkur frá... þarf líka að fara að þvo þvottinn minn... ef ég nenni.

Hej allihoppa !

Ætli það sé ekki kominn tími á smá blogg, það er það allavega að mati Dísu minnar (a.k.a. Sugarmommy – einkahúmor.is)

Hvað get ég nú sagt ykkur....

Ég get sagt ykkur að ég er komin í haustfrí og þarf ekki að mæta í skólann aftur fyrr en 27. nóvember.

Á meðan vinir mínir á Bifröst standa í ströngu í prófavikunni mun ég sleikja sólina í “SUNNY CALIFORNIA”, nánar til tekið við landamæri Mexíkó í San Diego.
Við Aldís förum saman, Bjarni fór til Flórída að hitta vin sinn frá Íslandi svo Dísa verður alein heima, sitjandi sveitt yfir BS ritgerðinni sinni.
Ég ætlast líka til að finna fullkláraða ritgerð þegar við snúum til baka víst að hún er að láta tækifærið að koma með okkur fram hjá sér fara.
Þetta er hótelið sem við munum dvelja á: http://www.radisson.com/lajollaca, ef þið viljið skoða, we like it.
Og svo ég nuddi ykkur kuldabolana á Íslandi ennþá meira upp úr þeirri staðreynd að ég sé að fara til San Diego þá get ég sagt ykkur að það er yfir 20°C hiti og sól í spánni fyrir alla næstu viku.
Planið er semsagt bara að hafa þetta algjöra kósýferð, liggja í sólbaði, mæta í ræktina, rölta um, skoða, borða o.s.frv. Jafnvel að kíkja í dagsferð til Tijuana.

Ég get líka sagt ykkur að ég er byrjuð að undirbúa heimferðina, búin að panta flug og hótel í New York og kaupa mér eitt stykki stóra ferðatösku, í viðbót við hinar tvær sem ég er með.
Við getum alveg búist við mikilli yfirvigt í fluginu heim en það var svosem alveg við því að búast.
Ég hlakka mikið til daganna þriggja sem ég mun eyða í New York.
Systir hennar Aldísar, sem ætlar að koma og hitta hana í New York, er að vinna í að panta borð á mjög svo hipp og kúl veitingastöðum þar í borg.
Sex & the City aðdáendur gætu kannast við tvo þeirra: Baltazar í Soho og svo Bed, þar sem maður fer úr skónum og liggur upp í rúmi meðan maður borðar matinn sinn.
Sá þriðji heitir svo Spice Market og er eitthvað voða trendí også.
Planið í New York er að taka göngutúr í Central Park, fara á skauta í Rockefellar Center, verzla, kíkja á næturlífið og draga Dísu með mér í Sex & the City skoðunarferð um New York.
Ef einhver hefur fleiri afþreyingarhugmyndir fyrir mig má sá hinn sami deila þeim með mér.

Ég ætla að láta þetta duga í bili, ætla að skella mér eitthvert út úr húsi, en vil óska vinum mínum á Bifröst góðs gengis í prófunum í næstu viku.

Kossar og knús

Engin fyrirsögn

Dísa var að pósta þessum mjög svo típíska bloggspurningalista á blogginu sínu og við lesturinn rann upp fyrir mér að ég hafði fram að þessum degi ekki sett neitt svoleiðis á mitt blogg en nú verður semsagt breyting gerð á.

Glöggir lesendur hafa líka kannski tekið eftir þeirri hörðu gagnrýni sem ég fékk á mig eftir síðustu færslu frá þeim sem mér er kærastur. Viðkomandi ætti nú að hugsa sig tvisvar um áður en hann gerir grín að tilbreytingarlausu og mjög svo óspennandi lífi mínu. Því að á meðan þannig er fyrir mér statt, þ.e. lítið um að ég bregði mér út á meðal fólks, þarf fyrrnefndur að hafa minni áhyggjur af því að ég muni rekast á blökkumann með gulltennur sem heillar mig upp úr skónum, svo mikið að ég ákveð að snúa ekki til baka til Íslands heldur giftast honum í Vegas, fá mér vinnu í Wal-Mart til að sjá fyrir börnunum okkar o.s.frv. Múhahahaha.  

En svona á alvarlegri nótum, svarið endilega þessum spurningalista því að það mun veita mér ómetanlega dægradvöl að lesa svörin.

1. miðnafnið þitt:
2. Aldur:
3. Single or Taken:
4. Uppáhalds bíómynd:
5. Uppáhalds lag:
6. Uppáhaldshljómsveit:
7. Dirty or Clean:
8. Tattoo eða göt:
9. Þekkjumst við persónulega?
10. Hver er tilgangurinn með lífinu?
11. Myndiru bakka mig upp í slagsmálum?
12. Myndiru þaga yfir leyndarmáli ef það skipti mig máli?
13. Besta minningin þín um okkur?
14. Myndir þú gefa mér nýra?
15. Segðu eitthvað skrýtið um þig:
16. Myndir þú hugsa um mig ef ég væri veik?
17. Getum við hist og bakað köku?
18. Hefuru heyrt kjaftasögu um mig nýlega?
19. Talaru eða hefuru talað illa um mig?
20. Finnst þér ég góð manneskja?
21. Myndir þú keyra með mér hringinn í kringum landið?
22. Finnst þér ég aðlaðandi?
23. Hverju myndiru vilja breyta í mínu fari?
24. Í hverju sefuru?
25. Kæmiru í heimsókn af tilefnislausu, bara til að chilla?
26. Myndir þú koma á stefnumót ef ég myndi bjóða þér?
27. Ef ég ætti einn dag ólifaðann, hvað myndum við gera?
28. Ætlaru að setja þetta á þína síðu svo ég geti fyllt þetta út?

Algerlega metnaðarlaust skyldublogg

 

• Þessi vika var fljót að líða, sem er gleðiefni því að ég er byrjuð að telja niður dagana þangað til að ég fer heim, til þeirra sem ég sakna svo mikið á Íslandinu.
• Gerði samt ekki mikið eftirminnilegt í vikunni nema að mæta i skólann.
• Föstudagseftirmiðdeginum eyddi ég í að horfa á Opruh og Dr. Phil.

Oprah var að spjalla við stúlku nokkra sem 15 ára gömul varð ólétt, faldi það fyrir öllum nema 18 ára kærastanum sínum sem reglulega á meðgöngunni stóð ofan á bumbunni hennar til þess að reyna að minnka hana. Svo fæddi hún barnið inni á baðherberginu heima hjá sér, fór fram í kvöldmat, fór þar á eftir aftur inn til barnsins og ákvað einhverra hluta vegna að stinga það í bringuna með hníf. Síðan kom kærastinn heim til hennar, náði í íþróttatöskuna sem innihélt eitt stykki dáið ungabarn, fyllti hana af steinum og henti ofan í nærliggjandi vatn. Barnið fannst svo í vatninu höfuðkúpubrotið og með stungusár á bringunni en ekki komst upp um móðurina fyrr en 6 árum seinna. Engum hefði dottið í hug að the all american girl  hefði framið glæpinn, rosa sæt klappstýra sem fékk A í öllu.
Ég átti ekki til aukatekið orð, það eru sko klárlega ekki alltaf jólin krakkar mínir.       

• Föstudagskvöldið fór í smá búðarráp og kínverskt hlaðborð með Aldísi.
• Á laugardaginn var tekin tveggja og hálfs klukkutíma æfing í ræktinni, bara svona útaf því að það er lítið annað hægt að finna sér til afþreyingar hérna á þessum hillbilly stað.
• Eitthvað verður stúlkan svo að borða J Fór með Aldísi á ítalskan veitingastað og pantaði mér mjög svo gómsæta túnfisksteik.
• Endaði síðan kvöldið á að fara með Bjarna í bíó, á bestu mynd sem ég hef séð í mjög langan tíma, The Prestige.
• Í dag fór ég í fyrsta sinn í Craighead Forrest, sem er víst eina svona útivistarparadísin í grennd við Jonesboro. Við Aldís löbbuðum hringinn í kringum vatnið sem er víst 3,6 Km.
• Fórum svo til Memphis að sækja Dísu út á flugvöll um kvöldið og vorum búnar að bíða í svona klukkustund við færibandið eftir töskunum hennar þegar í ljós kom að þær voru einhverra hluta vegna fyrir utan einhverja töskuskrifstofu, hmmm...
• Svo lá leið okkar á Beale Street þar sem við snæddum kvöldverð á Hard Rock Café.
• Nota Bene: Ég er alveg að átta mig á hversu tilbreytingarlítið líf mitt er í augnablikinu. Það getur ekki talist eðlilegt að hafa ekki um neitt annað að blogga en hvað maður borðaði, hvenær og hvað var í sjónvarpinu á meðan.
• Það var þó eitt nýtt sem gerðist í kvöld. Við vorum stoppaðar af löggunni rétt áður en við beygðum inn á bílastæðið heima. Aldís var víst komin aðeins of langt inn á rangan vegarhelming þegar hún beygði inn í götuna okkar plús það að peran í öðru framljósinu var búin að syngja sitt síðasta. Sem betur fer var löggan hin hressasta og sleppti Aldísi bara með áminningu. Það var í raun mjög vel sloppið því ekkert okkar er með ökuskírteini frá Arkansasfylki eins og lögin segja til um að sé skylda.  

Enn ein helgin liðin undir lok hérna í útlandinu

Það var mjög svo glöð Bogga sem gekk heim úr skólanum á föstudaginn, ánægð að vera komin í langþrátt helgarfrí.
Við stelpurnar skelltum okkur aðeins út fyrir hússins dyr á föstudagskvöldið. Byrjuðum á að fara út að borða á japanskan veitingastað og svo í keilu.
Dísa (sem er víst fyrrverandi Íslandsmeistari í keilu) vann að sjálfsögðu en ég náði öðru sætinu eftir að hafa háð harða baráttu við Aldísi.
Ekki lauk kvöldinu næstum því strax því ákveðið var að baka brownies. En fyrst þurfti að fara heim, inn á marthastewart.com og ná í uppskriftina svo að hægt væri að skella sér í Wal-Mart til að kaupa hráefnið. Held að klukkan hafi verið orðin 3 að nóttu til þegar góðgætið var loksins tilbúið til neyslu. Brownies með hot-fudge og vanilluís mmmm... Eins og mér er illa við Mörthu Stewart þá er ekki hægt að neita því að hún kann sitt fag blessunin.

Við vorum búnar að ákveða að leggja leið okkar til Memphis á laugardeginum. Ætluðum að leggja af stað kl. 10 um morguninn en þar sem við fórum svona seint að sofa seinkaði brottför töluvert.
Vorum komnar upp á hótel kl 17:30 svo ekkert varð að þeirri áætlun stelpnanna að heimsækja Graceland og plönum okkar allra að heimsækja Civil Rights Museum. Það verður bara gert í næstu ferð.
Við byrjuðum kvöldið á að fara út að borða, röltum svo á milli öldurhúsanna á Beale Street og enduðum kvöldið á því að fara aftur út að borða :)
Síðan hófst sunnudagurinn með sama hætti og laugardagurinn endaði... já, út að borða.
Þar á eftir var Dísunni skutlað út á flugvöll því hún ætlar að dvelja í New York næstu vikuna með Ása, syni hennar, mömmu sinni, systur og systurdóttur. Það verður án efa ótrúlega gaman fyrir hana.

Vá, ég er búin að tala svo mikið um góðgæti og út að borða ferðir í þessu bloggi að lesendur eru væntanlega orðnir nokkuð skelkaðir. Halda jafnvel að ég sé að breytast í spikfeitan Kana. Það eru held ég óþarfa áhyggjur því að ég er svo að reyna að halda mér á mottunni á virkum dögum, mæta í ræktina og svoleiðis. Er meira að segja að íhuga að fjárfesta í líkamsræktarkorti á líkamsræktarstöð sem býður upp á fjölbreytta leikfimitíma. Því þó að gym-in hérna á kampus séu mjög góð þá hef ég ekki ýkja gaman af svona tækjasala-æfingum.

Jæja, er þetta ekki komið gott ?

Langt blogg til tilbreytingar

Ég er að ganga í gegnum smá tilvistarkreppu núna.
Ég veit ekki hvað ég vil verða þegar ég verð stór.
Málið er bara að núna er ég alveg að verða stór svo ég þarf að fara að taka ákvörðun, finna út úr þessu.
Hvað ef ég finn aldrei út úr þessu ?

Þegar ég var 7 ára langaði mig að verða sjoppukona.
Þegar ég var 8 ára langaði mig að verða bóndi.
Þegar ég var 9 ára langaði mig að verða dýralæknir.
Þegar ég var 10 ára langaði mig að verða skartgripahönnuður.
Þegar ég var 11 ára langaði mig að verða flugfreyja.
Þegar ég var 12 ára langaði mig að verða lögga í New York.
Þegar ég var 13 ára langaði mig að verða ljósmyndari.
Þegar ég var 14 ára langaði mig að verða bifvélavirki.
Þegar ég var 15 ára langaði mig að verða næsta Julia Roberts.
Þegar ég var 16 ára langaði mig að verða kvensjúkdómalæknir.
Þegar ég var 17 ára langaði mig að verða innanhúsarkitekt.
Þegar ég var 18 ára langaði mig að verða framhaldsskólakennari.
Þegar ég var 19 ára langaði mig að verða fararstjóri.
Þegar ég var 20 ára langaði mig að verða ljósmóðir.
Þegar ég var 21 árs langaði mig að verða tannlæknir.
Þegar ég var 22 ára fór ég að læra heimspeki, hagfræði og stjórnmálafræði útaf því að ég hafði ekki hugmynd um hvað ég vildi verða þegar ég yrði stór.

Ekkert hefur breyst síðan þá.
Ég hélt að þetta ætti að vera búið að breytast núna.
Af hverju get ég ekki verið ein af þessum manneskjum sem vita hvað þær vilja verða.
Sumir virðast bara hafa einhverja köllun í lífinu, finna það sem þeim var ætlað að gera og fara að vinna við það.
Hver er mín köllun í lífinu ?

Ég hef prófað að vera sjoppukona og það er “not all it’s cracked up to be”. Ekkert skelfilegt, en klárlega ekki köllun mín í lífinu.
Ég held að Bogga bóndakona sé ekki að fara að gera sig. Meðal annars vegna þess að ég er með frjó- og dýraofnæmi.
Get notað dýraofnæmið aftur sem afsökun fyrir að verða ekki dýralæknir.
Skartgripahönnuður - held að þeir þurfi að hafa aðeins fleiri listræn bein í líkamanum en undirritaður hefur.
Mig langaði að verða flugfreyja útaf því að mér fannst navy bláa dragtin svo hot. Er núna búin að átta mig á að ég get bara keypt mér dragtina ef ég vil. Þarf ekki að þjóna pirruðum ferðalöngum vondan mat til þess eignast hana.
Komst að því að maður þarf að vera bandarískur ríkisborgari til að gerast bandarísk lögga. Ég myndi frekar éta volgan hrossaskít en að gerast Kani. Plús það að mér er illa við byssur.
Ég er of löt til að koma mér áfram sem ljósmyndari.
Já, það er satt, pabbi er orðinn ansi latur að gera við biluðu bílana mína en held samt að ég sleppi því að verða bifvélavirki. Þó að ég efast ekki um að ég liti ágætlega út í bláum samfestingi, smurolíusleikt í framan með sorgarrendur undir nöglunum.
Er alveg til í að verða Hollywoodleikkona en verum raunsæ, það er ekki að fara að gerast.
Kvensjúkdómalæknir - júbbs, byrjaði á náttúrufræðibraut í framhaldsskóla en var ekki lengi að uppgötva að mínar mjög takmörkuðu stærðfræðigáfur myndu ekki fljóta mér í gegnum 8 áfanga í stærðfræði.
Innanhúsarkitekt - þarna komum við aftur að listrænu beinunum sem skortur er á. Skilst allavega að maður læri þessa faggrein í listaháskólum sem valið er inn í byggt á verkum í portfólíóum umsækjenda.
Framhaldsskólakennari - svo típískt fyrir mig að verða framhaldsskólakennari. Veit samt ekki hvað það væri sem ég gæti kennt.
Skilst að það sé ekki mikil eftirspurn eftir fararstjórum í fullt starf þannig að við getum útilokað þá starfgrein.
Væri alveg til í að verða ljósmóðir en nenni ekki að læra hjúkrunarfræði fyrst í 4 ár.
Hræðist nám þar sem eru inntökuskilyrði, held að ég myndi ekki komast í gegnum klásusinn í tannlæknadeild HÍ nema að læra geðveikt mikið fyrir hann og ég nenni því ekki. Þannig að strokum tannlæknahugmyndina út.

Ef þið, kæru vinir, eruð með einhverjar hugmyndir um hvað ég eigi að gera eftir að BA gráðan er komin í höfn, 7-9-13, þá megið þið endilega henda þeim á mig.
Gæti farið í meira nám, en hvað ætti ég að læra ?
Gæti farið að vinna, en við hvað ætti ég að vinna ?
Gæti fundið mér ríkan kall, farið að punga út börnum og verið heimavinnandi húsmóðir næstu 25 árin. En mig langar að halda mig við Barðann minn og ég hef óbeit á heimilisstörfum þannig að ég held að ég sleppi þessari annars góðu hugmynd.

Lifið heil – ég er farin að sofa – Góða nótt
-Borgný
 
PS: Fór í mjög skemmtilegt roadtrip um helgina, fyrir utan smá óhapp sem átti sér stað vegna misreiknings á áfengisþoli. Hehe, get kennt stærðfræðiókunnáttu minni um allt, það er bara gaman.
Ég nenni engan veginn að skrifa um þessa ferð okkar sambýlinganna hérna en sá að Aldís var búin að blogga skemmtilega um hana þannig að ég vísa ykkur bara vinsamlega á bloggsíðuna hennar ef þið eruð ólm í að heyra ferðasöguna.

Stutt og laggott

Þá er ég komin heim frá Flórída... því miður.
Þetta var mjög góð ferð, sól og blíða nánast allan tímann. Það skemmtilegasta var að sjálfsögðu að hitta Heru Mist, yndislegasta barn í heimi.
Við náðum að bralla ýmislegt saman. Fórum í tívolí, Seaworld, á strönd og eyddum dágóðum tíma í sundlauginni og við sundlaugarbakkann á hótelinu. Án efa eitt af því besta í heimi að liggja í sólbaði og lesa góða bók.
En það sem stendur uppúr í ferð minni til Orlando er dagurinn sem við Hera Mist eyddum saman í Disney World.  
Það var ekkert gaman að þurfa að fara frá henni aftur, vildi að ég ætti ekki svona mikið eftir af dvöl minni hérna því ég sakna ástvina minna svo mikið og langar bara mest til að fara heim til þeirra. 

Þessi vika fer í að reyna að vinna upp það sem ég missti af í skólanum í síðustu viku. 
Svo á föstudagsmorgun leggjum við af stað í Roadtrip. Förum til Indianapolis á tónleika með James Blunt og höldum upp á afmæli Bjarna sem verður 21 árs sem þýðir að hann gerist löglegur drykkjumaður í Bandaríkjunum og má þar af leiðandi fara inn á skemmtistaði, ekki slæmt það.

Kveðja - Bogga

Loksins loksins

Þá er víst kominn tími á smá blogg, það er annaðhvort það eða að læra undir próf og ég ákvað að bloggskrif væri skárri kostur fyrir lötu Boggu.

Ég geri mér grein fyrir að ég er ekki alveg að standa mig í þessum bloggskrifum, finnst ekki skemmtilegast í heimi að bulla eitthvað um það sem á daga mína drífur en skal samt reyna að bæta mig í þessu.

Á föstudaginn fyrir viku keyrði ég alla leið til Memphis í fyrsta skipti til að sækja minn heittelskaða kærasta út á flugvöll, ekkert smá duglegur drengur að nenna að koma alla þessa leið til að heimsækja mig.

Mér tókst að sjálfsögðu ekki að keyra þangað án þess að villast aðeins fyrst og kom þar af leiðandi u.þ.b. einum og hálfum klukkutíma of seint að sækja kallinn. En ég þakka bara fyrir tilvist fartölvu og Football Manager því annars hefði greyinu væntanlega leiðst biðin dálítið.

Síðan má eiginlega segja að ég hafi bara gert það að reglu að villast með Barða þegar við keyrðum eitthvað annað en innan bæjarmarka Jonesboro. Við villtumst inni í Memphis fyrsta daginn og fékk hann þar af leiðandi frábæra skoðunarferð um skuggahverfi Memphisborgar. Svo náði ég að missa af exit-inu sem ég átti að taka til að komast heim svo Barði fékk líka auka skoðunarferð um dreifbýli Arkansasríkis, ekki slæmt það. Mér tókst líka að villast smá þegar ég var að reyna að komast heim eftir að hafa skutlað sambýlingum mínum út á flugvöll á fimmtudaginn (þau eru í Kaliforníu). Síðast en ekki síst tókst mér að villast þegar ég var að keyra Barða út á flugvöll í morgun og vakti það ekki mikla lukku hjá sumum sem urðu svolítið pirraðir hehe.

Það góða við að villast inn í Memphis fyrsta daginn var það að við ókum fyrir tilviljun fram hjá Graceland, húsi Elvis Presley og stóðumst að sjálfsögðu ekki mátið að kíkja þangað inn. Héldum að maður fengi bara aðeins að kíkja inn í húsið hans en annað kom á daginn því þetta var bara heljarinnar prógram. Ekki nóg með að maður fékk að skoða húsið og garðinn heldur voru hinir ýmsu salir með minningargripum og safn með bílunum hans. Mér fannst samt skemmtilegast að skoða einkaflugvélina hans, væri alveg til í að eiga eina slíka og ferðast út um allan heim í henni.

Á laugardeginum stóð svo til að halda Civil War reenactment í litlum bæ sem heitir Pocahontas og er í u.þ.b. klukkustundar akstursfjarlægð héðan. Við lögðum leið okkar þangað en því miður var hætt við sviðsetninguna því það var þrumustormur í gangi og þar af leiðandi hellidemba. Hefði verið mjög gaman að sjá (væntanlega) miðaldra karlmenn, sem taka þetta allt saman voða alvarlega, setja á svið orrustu, búnir að láta konurnar sínar sauma á sig búninga frá borgarastríðinu og alles. Ég sé þetta alveg fyrir mér og finnst þetta svolítið fyndið, sérstaklega þar sem suðurríkin töpuðu stríðinu.

Á laugardagskvöldið kíktum við svo í partý til Arts og skemmtum okkur bara mjög vel.

Vikan leið síðan bara allt of fljótt en það var samt ógeðslega gott að fá að hafa Barða hjá mér þótt að það hafi bara verið í svona stuttan tíma. Ég átti samt svolítið bágt í gærkvöldi því ég vissi að hann væri að fara og ég vissi hvað ég ætti eftir að sakna hans mikið. En ég hugga mig bara við að vita að ég fæ að hitta Heru Mist eftir 5 daga, get ekki beðið eftir að sjá 7 ára stelpuna mína. Búin að eiga afmæli og allt án mömmu sinnar, við verðum bara að halda upp á það í Flórída.

Annars vona ég bara að afgangurinn af dvöl minni hérna verði fljót að líða. Það er mjög líklegt að hún verði það því að það eru nokkrar skemmtilega ferðir á dagskrá og tíminn líður hratt þegar maður er að skemmta sér.

Helgina eftir að ég kem frá Flórída förum við sambýlingarnir í smá roadtrip. Erum að fara á tónleika með James Blunt í Indianapolis og svo verður tekinn einhver hringur til baka.

Svo er reyndar ekkert planað í mánuð eftir þessa ferð. En í Thanksgiving fríinu okkar í lok nóvember erum við skvísurnar á heimilinu að fara í ferð til Kaliforníu og Las Vegas. Verðum að ferðast þar um í sirka viku og ætti sú ferð ekki að valda mér vonbrigðum.

Síðan taka bara við próf í skólanum og strax og þeim lýkur ætlum við að fara til New York og vera þar þangað til að þessari lífsreynslu okkar í Bandaríkjunum lýkur 17. desember.

Ég ætla að láta þetta duga í bili.

-Bless

PS: Það er komið eitthvað af nýjum myndum inn.